obedient
/ǝ'bi:dɪǝnt/ adjective | 1 | اطاعت گزار، فرماں بردار۔. |
| 2 | (اس کے بعد اکثر to ) کسی کا فرماں بردار، تابع، مطیع: |
obedient to the law قانون کا پابند |
– derivatives
obediently adverb.
obedient
English → Urdu
Oxford English–UrduEnglish → UrduOxford English–Urdu