wandering — EN↔TH

wandering
/'wɒndərɪŋ/, /´วอนเดอะริง/

A adj.

1 (nomadic) ที่เดินทางย้ายถิ่นฐานไปเรื่อยโดยไม่มีจุดหมาย;

~ minstrel Hist. กวีสัญจร [มักเร่ร่อนจากราชสำนักหนึ่งไปสู่อีกราชสำนักหนึ่งในยุโรปยุคกลาง]

2 (meandering) [ถนน, กระแสน้ำ ฯลฯ] วกวนไปมา; fig. (disjointed) [การพูด, การเขียน] กระท่อนกระแท่น, ไม่ปะติดปะต่อ

B n. in pl.

1 (travels) การเดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อยโดยไม่มีจุดหมาย;

in or on his ~s ในระหว่างการเดินทางไปเรื่อยของเขา

2 (straying) การออกนอกเรื่อง หรือ ออกนอกประเด็น;

the ~s of his mind/thoughts จิตใจ/ความคิดที่ฟุ้งซ่านของเขา; Buddhism การจาริก, การเวียนว่ายตายเกิด