wail — EN↔TH

wail
/weɪl/, /เวล/

A v.i.

1 (lament) คร่ำครวญ; [เด็ก] ที่ร้องไห้;

stop ~ing! หยุดโอดครวญเสียที

2 fig. [ลม] พัดโหยหวน

B n.

1 (cry) เสียงร้องครางโหยหวน; esp. fig. (complaints) การร้องทุกข์;

~s of protest เสียงร้องประท้วง;

a ~ of pain เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

2 fig. (of wind etc.) เสียงโหยหวน