knockout — EN↔TH

knock:

~-kneed

adj.

หัวเข่าชนกัน

~'knees

pl.

เข่าที่ชนกันผิดปกติ

~out

A n.

1 (blow) [การต่อย] ให้คู่ต่อสู้ล้ม ลุกไม่ขึ้น; (to armed forces) การโจมตีทำลายล้าง

2 (competition) การแข่งขันแบบแพ้คัดออก

3 coll. (outstanding person or thing)

sb./sth. is a [real] ~out ค.น./ส.น. เลิศ [จริงๆ]

B adj.

1 (that stuns) ทำให้สลบ, วางยา; (that incapacitates) ทำให้หมดความสามารถ, ทำลาย;

~out blow การต่อยให้คู่ต่อสู้ล้ม ลุกไม่ขึ้น;

~out drops ยาสลบ

2 [การแข่งขัน] แบบแพ้คัดออก

~-up

Sport

การเล่นอุ่นเครื่อง;

have a ~-up เล่นอุ่นเครื่องก่อนเล่นจริง

knock'knees